Αριστερή Συσπείρωση τχ 43

0

Τα όρια της ιμπεριαλιστικής επιβολής, πορεία προς τις εκλογές με κυριαρχία της ΝΔ και ο κίνδυνος περιθωριοποίησης της αριστεράς

Ο πόλεμος κατά του Ιράν ανέδειξε με ιδιαίτερη ένταση τις αντιφάσεις της σύγχρονης δυτικής ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Παρά τη στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ και του Ισραήλ, η αδυναμία επίτευξης των πολιτικών στόχων του πολέμου, η αποτυχία του σχεδίου «αλλαγής καθεστώτος» και, κυρίως, οι οικονομικές επιπτώσεις από την κρίση στα Στενά του Ορμούζ δημιούργησαν σημαντικό πολιτικό κόστος για τον Τραμπ, συμβάλλοντας στην εκλογική του ήττα. Οι πιέσεις που προκαλεί η ενεργειακή αναταραχή, σε συνδυασμό με τις αναταράξεις στα αμερικανικά χρηματιστήρια και την πτώση των τεχνολογικών μετοχών, αναδεικνύουν ότι πίσω από την εικόνα της αμερικανικής ισχύος υπάρχουν σημαντικές οικονομικές αδυναμίες.

Από την έναρξη του ρωσο-ουκρανικού πολέμου έχει ανοίξει μια περίοδος όξυνσης των διεθνών αντιθέσεων, στο υπόβαθρο της οποίας βρίσκονται οι δυσκολίες διευρυμένης αναπαραγωγής της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας της Δύσης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Η κυριαρχία αυτή διατηρείται, αλλά συναντά οικονομικά όρια, καθώς το νεοφιλελεύθερο καθεστώς συσσώρευσης, παρά την κρίση του 2008, εξακολουθεί να κυριαρχεί χωρίς να έχει υπερβεί τις αντιφάσεις του. Ταυτόχρονα, δεν έχει διαμορφωθεί ένα νέο παραγωγικό υπόδειγμα που, μέσα από την εισαγωγή νέων τεχνολογιών και μορφών οργάνωσης της εργασίας, θα μπορούσε να δώσει νέα ώθηση στην παραγωγικότητα. Η αμερικανική εξόρμηση για τη διατήρηση της κυριαρχίας της καταγράφει, βέβαια, σημαντικές επιτυχίες, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική. Στην Ευρώπη, αντίθετα, η στρατηγική ευθυγράμμισης των κυρίαρχων τάξεων με τις ΗΠΑ επιβαρύνει τους κοινωνικούς συμβιβασμούς με τις λαϊκές τάξεις, όπως δείχνουν οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες αναδεικνύονται οι ανεπάρκειες της δυτικής αριστεράς, η οποία σε μεγάλο βαθμό εγκλωβίστηκε στην πολιτική των ταυτοτήτων, εγκαταλείποντας την ταξική στρατηγική ή μετατρέποντάς την σε μια ακόμη ταυτότητα, χωρίς ουσιαστική σύνδεση με τις εμπειρίες και τη συνείδηση των λαϊκών τάξεων. Οι εμπειρίες του Κόρμπιν και του Σάντερς έδειξαν ότι τα λαϊκά στρώματα ανταποκρίνονται σε προγράμματα που αγγίζουν τα ταξικά τους συμφέροντα, ακόμη κι όταν αυτά παραμένουν σοσιαλδημοκρατικά ή ρεφορμιστικά. Η Ανυπότακτη Γαλλία αναδεικνύει επιπλέον τη σημασία της διατήρησης ενός πολιτικού ορίζοντα που δεν συμβιβάζεται με τον νεοφιλελευθερισμό, σε συνδυασμό με την οργανωμένη δουλειά μέσα στις λαϊκές τάξεις, η οποία επιτρέπει τη διεύρυνση της κοινωνικής της απεύθυνσης πέρα από τα αστικά κέντρα και τη νεολαία.

Τα μαθήματα αυτά φαίνεται να μην αρκούν για την ελληνική αριστερά, η οποία κινείται ανάμεσα στον κενό περιεχομένου επαναστατικό βερμπαλισμό του ΚΚΕ και την αποσύνθεση της υπόλοιπης ριζοσπαστικής αριστεράς, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να βρεθεί πολιτικά στο περιθώριο των επόμενων εκλογών. Η Λαϊκή Ενότητα – Ανυπότακτη Αριστερά επιμένει στην ανάγκη ανασυγκρότησης της αριστεράς, απευθύνοντας πλατύ κάλεσμα σε οργανώσεις, ομάδες και αγωνιστές και αγωνίστριες που αντιλαμβάνονται τα όρια της σημερινής κατάστασης. Η προσπάθεια αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία απέναντι σε μια κυβέρνηση που επιδιώκει να διατηρήσει την εξουσία συνεχίζοντας την ταξικά επιθετική πολιτική της, αλλά και σε μια αστική αντιπολίτευση που προετοιμάζεται κυρίως για την επόμενη ημέρα των εκλογών.

το ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η κυβερνητική ταλάντευση ανάμεσα σε δύο διαφορετικές τακτικές. Η πρώτη επιδιώκει να εμπεδώσει την εικόνα της Ελλάδας ως νησίδας σταθερότητας, σε μια Ευρώπη που κλονίζεται από κοινωνικές κινητοποιήσεις και πολιτική και εκλογική ρευστότητα, αποφεύγοντας κινήσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν νέες εντάσεις. Η δεύτερη, αντίθετα, επενδύει στον φόβο της αστάθειας, επιδιώκοντας, μέσα από τη δημιουργία ή την αξιοποίηση εντάσεων, να αναδείξει την κυβερνητική αποδυνάμωση ως απειλή όχι μόνο για την ίδια την κυβέρνηση αλλά και για τη σταθερότητα της χώρας συνολικά. Έτσι, η στρατηγική της έντασης μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο πολιτικής ανασυγκρότησης της κυβέρνησης, καθώς της επιτρέπει να παρουσιάζεται ως αναγκαίος εγγυητής της ομαλότητας απέναντι σε κινδύνους που η ίδια συμβάλλει να αναδειχθούν.

Στα πανεπιστήμια, όπου σημαντικές πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής έχουν συναντήσει αντιστάσεις, η επίθεση στη γενική συνέλευση του Μαθηματικού από προβοκατόρικες ομάδες, με την ταμπέλα «αναρχικών» και τα καλέσματα από αντίστοιχες ομάδες για προβοκατόρικες ενέργειες στον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου δημιουργούν ένα επικίνδυνο περιβάλλον, που μπορεί να αξιοποιηθεί για την κλιμάκωση της καταστολής. Είναι, συνεπώς, καθήκον της αριστεράς και των μαζικών φορέων να υπερασπιστούν τον εορτασμό, διαφυλάσσοντας τον αντιιμπεριαλιστικό και πολιτικό του χαρακτήρα και αποτρέποντας την ενσωμάτωσή του στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς και στην προεκλογική στρατηγική της έντασης.

Η υπεράσπιση αυτή συνδέεται με την ευρύτερη προσπάθεια ανασυγκρότησης μιας μαζικής, αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς, με πραγματική παρουσία στις λαϊκές τάξεις και ένα μεταβατικό πρόγραμμα ρήξεων με την Ευρωζώνη, την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ και την κυριαρχία του κεφαλαίου. Γιατί η ανασυγκρότηση της αριστεράς δεν μπορεί να γίνει μέσα από την ανακύκλωση των υπαρχόντων συσχετισμών, αλλά απαιτεί πολιτικές πρωτοβουλίες και οργανωμένη δουλειά στους χώρους όπου ζουν, εργάζονται και αγωνίζονται οι λαϊκές τάξεις.

Το κείμενο του Γιώργου Μελισσαρόπουλου πραγματεύεται τις οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα, τις επιδράσεις που είχε στον ταξικό συσχετισμό δύναμης και στο παραγωγικό υπόδειγμα η επταετία Μητσοτάκη, καθώς και την διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού.

Το κείμενο της Μαριάνας Τσίχλη, διερευνά την αναγκαία στρατηγική για την αριστερά, σε συνθήκες υποχώρησης των λαϊκών αγώνων, αλλά και εντεινόμενου πολιτικού κατακερματισμού, τόσο της αστικής αντιπολίτευσης, όσο και των λαϊκών δυνάμεων.

Φιλοξενούμε άρθρο του Δημήτρη Στρατούλη, γραμματέα της ΛΑΕ-ΑΑ, που αναλύει την τρέχουσα πολιτική κατάσταση και περιγράφει την πολιτική στρατηγική που χρειάζεται η αριστερά και επιδιώκει να υπηρετήσει η Λαϊκή Ενότητα- Ανυπότακτη Αριστερά.3

Φιλοξενούμε άρθρο του Διονύση Περδίκη, από τον Σύλλογο Διάδοσης Μαρξιστικής Σκέψης «Γιάννης Κορδάτος», που διερευνά τα χαρακτηριστικά που διαμορφώνονται διεθνώς με όρους εποχής και τους όρους με τους οποίους μπορεί να επιτευχθεί η ενότητα της αντιιμπεριαλιστικής- κομμουνιστικής αριστεράς σε αυτό το πλαίσιο.

Ο Βαγγέλης Καλλιντεράκης ακολουθεί μέσα στα τελευταία χρόνια τους κρατικούς σχεδιασμούς που προσπάθησαν να αμφισβητήσουν τον εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και δίνει το περίγραμμα της αναγκαίας στάσης της αριστεράς για τη διασφάλισή του.

Οι Ηλίας Καλιαμπάκος και Μαντώ Μανώλη, αναλύουν τις εξελίξεις στα Πανεπιστήμια και τις ιδεολογικές τάσεις που διαμορφώνονται στο εσωτερικό της νεολαίας, εισάγοντας στοιχεία αποτίμησης των αγώνων της περιόδου Μητσοτάκη και πλευρές για την συνέχιση τους, απέναντι στην συνεχιζόμενη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση.

Η Δέσποινα Κομπογιάννη επιδιώκει μια υλιστική/ μαρξιστική ανάγνωση του έμφυλου ζητήματος, ανατέμνοντας τις προϋποθέσεις της και εξετάζοντας τις ιδεαλιστικές/ μεταμοντέρνες αναγνώσεις που έχουν κυριαρχήσει.

Ο Σωτήρης Λαπιέρης εξετάζει την εξέλιξη του πολέμου που εξαπέλυσαν ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, τα αίτια του, αλλά και τις διαστάσεις που αναδεικνύει η πετυχημένη αντίσταση του Ιράν.

Ομάδα εργασίας που παρουσίασε το προϊόν της δουλειάς της στο Κάμπινγκ Νεολαίας της ΑΡΑΣ το καλοκαίρι του 2026, διερευνά το ζήτημα του δωσιλογισμού κατά την περίοδο της κατοχής, τις κοινωνικές του ρίζες, την στάση της Αντίστασης απέναντι του, καθώς και τις μορφές και διαδρομές ένταξης του στην μεταπολεμική εθνικοφροσύνη.

Share.

Comments are closed.